Wandeling naar Brignac-la-Plaine

Het is eind september wanneer ik besluit naar Brignac te wandelen. Vanaf Miège Dame is dat 4,5 km. dat per auto 6 min. duurt als je rijdt zoals de gemiddelde Fransoos rijdt. Eend en ik doen er gezien de steile, smalle weggetjes eens zo lang over. Vandaag blijft Eend thuis want het is prachtig weer en echt de hoogste tijd de camera uit te proberen. Die heeft alleen nog maar de Magnolia in Terrasson gezien. De foto's van de katten rond 'De Plus Belles' heb ik na deze wandeling gemaakt. Ik heb berekend dat ik er zeker 3 uur over zal doen en heb een lunch bij me. Ik ben nog geen 10 min. van huis of ik lig al plat op het weggetje, een graspolletje met bloemetjes te fotograferen dat heel bijzonder, met zijn worteltjes in het asfalt staat. Afijn! Na 2 uur was ik nog niet op de helft en Brignac heb ik dus nooit bereikt. Na foto nummer zoveel stond er plotseling een tekst op de display; battery exhausted. Da's ook wat! Maar eigenlijk ben ik ook wel exhausted! Tijd voor een ligstoel op het terras.

Beetje desolaat huis waar de geelgroene top van de spar prachtig kleurt met het jonge, lichte hout van de luiken.

In de Corrèze heb je prachtige vergezichten.

Mooie oude schuur. Blauw op de luiken is veruit favoriet in Frankrijk. Zacht babyblauw, korenbloemenblauw, lavendelblauw, azuurblauw en turquoise.

Deze Limousinkoeien grazen vandaag nog keurig om de moestuin heen. Een paar dagen later lag de afrastering omver, en stonden de 4voeters tussen de sla.

Niet helemaal geslaagde foto... net te weinig koe in beeld.

Ik houd van oude schuurtjes...

En deze spant veruit de kroon!

Argentat

Een blog hoort een soort dagboek te zijn, vind ik. Dus niet achteraf en weken later, gebeurtenissen erop gaan zetten. Tot nu toe lukt dat niet zo best. Ik loop meer dan een maand achter. En zaterdag vertrek ik naar de Provence. Weer een nieuw hoofdstuk. Ik beloof beterschap. Ga de komende weken alles wat ik in de Corrèze heb ondernomen, op de blog zetten. Te beginnen bij vandaag. Ik bezocht Sandrine en Laetitia die in Argentat een winkel hebben met agrarisch getinte kado-artikelen en eigen ontworpen T-shirts. Er is nog een derde in het spel, en dat is boer Jacques die op zijn boerderij Limousinkoeien houdt, en levensgrote koeienbeelden op zijn land tentoonstelt. Hij baalde van het slechte imago dat de boeren hebben, en zette met de 2 Francaises 'Pro Vaches' op. Dat betekent 'Pro Koe'. Naast de winkel hebben ze door heel Frankrijk verkooppunten, en worden agrarische beurzen bezocht. De overall heb ik gekocht voor het snoeiwerk in de wijngaard, waar ik volgende week aan ga beginnen. Het opschrift luidt: 'Boer. Om trots op te zijn'. Ik schoot de nodige foto's voor een reportage voor 'Boerderij', en daarna was het tijd voor een rondje Argentat.

Delmas heeft veel voor Frankrijk gestreden. Ik denk dat het mooie huis met de blauwe luiken zijn geboortehuis is. Er staat een standbeeld voor het huis, en op een bord staat zijn leven beschreven.

De rest van de middag heb ik langs de rivier gewandeld, en de authentieke details op de huizen in het oude binnenstadje bewonderd.

 Bij thuiskomst een warm onthaal! Sil komt enthousiast over het gazon naar me toe gerend. "Kijk es wat ik voor je heb". Lommel zit luid klagend bij de deur. "Het is één grote bende binnen". Ik zwaai de deur open en wordt getroffen door de aanblik van 100den veertjes verspreid door de hele gite. Ik ga op zoek naar het lijk :0) Vergezeld door een langs mijn been strijkende Sil. "Goed zo jongen. Ik ben trots op je"! In de hoek zie ik iets liggen. Het lijkt wel een roofvogel. Nee, het is een grote spreeuwachtige merellijster :0) Ik loop terug naar de keuken en kijk, nog een verrassing... wel 50 kreperende wespen op de vloer. Great! Bienvenue à la maison (welkom thuis).

De Magnolia

Onder de Magnolia

Ik heb wat met Magnolia's, maar wist op moment van fotograferen niet dat het om een Magnolia ging. Paul, die de Eend had gebracht en die me op weg naar Terrasson de eerste les gaf in 'zo rijd je een Eend', en deze foto's heeft gemaakt, stapte nog op een Frans dametje af, om het haar te vragen. Maar nee, zij wist het niet. En die tig mensen die ik het de afgelopen maand heb gevraagd, ook niet. Zelfs mijn zwager die boomkweker is, wist het niet. Niet boos worden Gerben :0) Ik maak gelijk even reclame voor je!

Oefenen met mijn nieuwe Sony AX 380

Op de site van 'Talent vergrijst niet' vind ik het inspirerende verhaal over een Magnoliazaadje. Leuk dat het verhaal in Frankrijk begint:

Het inspirerende verhaal van de Magnolia boom

De Magnolia is genoemd naar Pierre Magnol (1638-1715), hoogleraar in de medicijnen en botanie te Montpellier. De Nederlandse naam voor Magnolia is tulpenboom, omdat de bekervormige bloem wel op een tulp lijkt.

Pre historische schoonheid

Het geslacht Magnolia is van de nog bestaande bloemplanten de oudst bekende soort. Archeologen hebben een fossiele magnolia gevonden van ongeveer 20 miljoen jaar oud. Magnolia’s hebben dan ook enkele primitieve kenmerken, zoals grote bloemen aan het eind van de takken en gedurende de winter zijn de knoppen van de magnolia beschermd door een grijs-bruin, vilten mutsje.

Duurzaam talent

In 1982 werd in Japan een zeer oude nederzetting opgegraven, naar schatting 2000 jaar oud. De boerenbevolking bewaarde hun oogst in putten. In een van die putten werden nog wat rijstkorrels gevonden. Deze zaden waren zwart en hadden geen kiemkracht meer.

Er was echter één ander zaadje gevonden. Dit zaadje kiemde wel en er groeide een plant uit. Er was geen enkele twijfel over; het betrof een Magnolia kobus. Elf jaar later bloeide de plant voor het eerst, met dertig prachtige bloemen. De bloem week iets af van de bestaande Magnolia kobus. In plaats van de gebruikelijk zes kroonbladen had dit exemplaar er acht. De erfelijke eigenschappen waren van een oude soort, die eigenlijk verdwenen was.

U begrijpt dat wetenschappers de ontwikkeling van deze plant nauwlettend volgen. Het is dan ook heel bijzonder, zo’n zaadje dat na 2000 jaar slapen tot bloei komt.

Het talent van de Magnolia is om een prachtige schoonheid te laten zien. En deze schoonheid is niet tijdgebonden maar wel afhankelijk van de condities. Talent vergrijst niet, zelfs niet na 2000 jaar!

De keiharde vrucht van de Magnolia

En wie wist mij wel te vertellen dat het om de Magnolia ging? Dat zijn Gerrit Jansen en Ieneke Broekman die in St. Robert wonen, een prachtig oud dorpje op 20 minuten rijden vanaf Miège-Dame. Zij zijn de eigenaren van 'Hermitage Rochas Couchaud' en echte natuurmensen. Ik heb er foto's gemaakt en zal later een reportage maken over 14 bijzondere orchideeën, een libelle, een vlinder en een vleermuis, die daar in het natuurgebied leven. Neem vast een kijkje en boek een heerlijke natuurvakantie op dit prachtige landgoed.