Fokke en Sukke

Weer in Nederland wonend is er maar één ding dat ontzettend tegenvalt, namelijk de situatie op de arbeidsmarkt. En zonder namen te noemen... ik bedoel de uitzendbureaus. Onlangs stond er een onderzoek in de krant: Nederlanders zijn ontzettend slecht in het verlenen van service. Dat klopt. Ik ondervind het dagelijks! Jarenlang in de detailhandel gewerkt te hebben, is het voor mij niet voor te stellen dat ik een klant 4 keer zou laten bellen, omdat ik bij de eerste keer beloofd heb terug te bellen, maar dat niet deed, waarop de klant weer... enzovoort. Toch is dat wat ik nu doe; bellen... bellen... bellen... En ik word nooit teruggebeld, of pas na de zoveelste keer!

Ik sta nu ruim 2 maanden ingeschreven bij meerdere uitzendbureaus en ben tot nu toe eenmaal op een vacature geattendeerd. Niet erg, ik houd zelf alles in de gaten... en vind er zeker 30 die passen bij mijn profiel! Nee, die arbeidsmarkt, daar leer je van schelden en krachttermen uiten. Nu staat dat alleen voor een vrouw niet zo netjes. Tot het volgende gebeurde...

Ik ging solliciteren bij Teleperformance in Maastricht. De naam 'Ziggo' heb ik niet verstaan. Toch af en toe wel lastig, dat Limburgse dialect :-) Op het uitzendbureau maakte ik de test om mijn computerkennis te toetsen. Gezakt! Geen nood, bij de afdeling billing hadden ze mensen nodig om de vragen over digitale tv te beantwoorden. Dat lijkt me nou zo leuk; mensen per telefoon op weg helpen. Adviseren. Helemaal enthousiast ging ik naar het gebouw van Teleperformance waar ik op de 3de verdieping moest zijn... en in de hal beneden het bord niet zag waarop staat dat op de 3de verdieping Ziggo zetelt. Enfin, had ik het wel gezien, was het lichtje nog niet gaan branden ;-) Het woord 'Ziggo' bestond in 2007 nog niet!

Bij een aardige manager maakte ik de test over digitale televisie. Gezakt! Voorwaarde was dat er 10 punten gescoord moesten worden... ik had er 9. De manager liet mij alleen in een klein saai hok. Hij moest overleggen met zijn meerdere, niet wetende wat hij met me aan me moest vangen (ze hadden dringend mensen nodig... het personeelsverloop is er kennelijk groot!) Na zeker een kwartier (ik kwam om van verveling) kwam hij terug. Ik ging meteen in de aanval: voor iemand die 5 jaar in het buitenland gewoond heeft en niet weet wat digitale tv inhoudt, is een score van 9 punten erg goed (ik moest toch wat...). De manager zuchtte eens en droeg mij over aan zijn meerdere...

... die geen tijd had en me op de afdeling zette... koptelefoon op, luistert u maar even mee, dan krijgt u de beste indruk. Nou inderdaad... na een aantal telefoontjes waaronder 2 scheldende mannen, een vrouw die op het punt stond in huilen uit te barsten en een vrouw die haar tranen niet binnen kon houden, was het mij helemaal duidelijk waar ik terecht gekomen was! Ziggo! Aanbieder van internet, telefonie en digitale tv! Net zoiets als UPC dat ik wel ken, nog van vóór de verhuizing naar Noorwegen. Hier word ik dus STAPELGEK! Ik heb voor de baan bedankt! Thuisgekomen en googelend op Ziggo vond ik deze afbeelding van Fokke en Sukke. Hoe toepasselijk :-)



Verder met de sollicitatiesøres. Het toppunt was wel die manager die de kennismaking begon met: "wat een boeiende cv hebt u. Ik heb al iemand aangenomen, maar ik was toch zo benieuwd naar de persoon achter die boeiende cv." Pardon! Heb ik u goed verstaan! Ben ik komen opdraven om uw nieuwsgierigheid te bevredigen en joost mag weten wat nog meer voor behoeften! Ik geloof dat ik even een geweer ga halen... of nee, laten we het netjes houden... een baksteen door de ruit is beter!

Al foeterend in mezelf fietste ik weer naar huis. Toen rolde het er vanzelf uit... "fokke en sukke, dat is het!" Ik zei de woorden achter elkaar; fokke, fokke, fokke. Het is allemaal sukke, sukke, sukke! En echt, het helpt! Deze woorden te zeggen of te denken, werkt op je lachspieren. In een mum van tijd is de chagrijnige bui verdwenen :-)

Na 5 weken als kassière te hebben gewerkt (in plaats van de afgesproken 8 weken... ach ja, het valt niet altijd mee, een goede planning maken), zit ik nu weer midden in de fokke en de sukke. Gelukkig mag ik van 'Boerderij' reportages in Nederland maken... tot ik weer gillend naar het buitenland vlucht ;-)

Biggetje redt geitje

Op deze zondagmiddag zonder zon gaat de zon weer even schijnen bij het zien van onderstaand filmpje...

En wil je nog meer vertederende dierenliefde zien, dan is dit boek een aanrader. Het boek staat bij mij rechtop met de achterkant tegen de muur zodat de foto van het rhesusaapje leunend tegen een duif, goed te zien is.

Walty bij het fjord

Nee, ik woon niet meer in Noorwegen en woon weer in Nederland. Maar na de blog over Joni haar eerste schooldag (te vinden onder juli), kon een blog over Walty niet uitblijven....

De foto's zijn gemaakt door Wilma tijdens de afsluiting van het kinderdagverblijf waar Walty het afgelopen jaar 2 keer in de week naar toe ging. Ook dit jaar gaat ze daar naar toe... alleen, want zus Joni gaat nu naar school. Het kinderdagverblijf wordt gerund door Heidi die samen met haar man Per Ola een melkveebedrijf heeft. Vanaf de boerderij van Maarten en Wilma is het ongeveer 20 minuten rijden. Maarten rijdt 's morgens en Wilma neemt de terugrit voor haar rekening.

De afsluiting was op maandag 18 juni op een mooi plekje langs het fjord. Er gaat vis en vlees gegrild worden... vandaar de rook.

Joni is ook van de partij... het is voor haar de laatste keer dat ze bij de kinderopvang is. Het jongetje heet Oskar... hij is de helft van een 2ling.

Met water spelen blijft altijd leuk :-)

Wat nu? Het lijkt wel of Heidi bij Walty een droge broek aantrekt. Wat zou er gebeurd zijn?

Gelukkig! Het is maar een droge sok. Oskar en Joni hebben het water zo hard uit de emmertjes laten lopen, dat het zo vanaf het schoepenrad in Walty haar laars spetterde. En omdat het niet zo heel erg warm is, moet die natte sok maar gauw uit. 

Heidi maakt meteen van de gelegenheid gebruik, om een vlechtje even opnieuw te doen. Het elastiekje is een beetje los geraakt. Behalve een goede oppasmoeder, is Heidi ook erg goed in het maken van leuke haarcreaties. Het is iedere keer weer een verrassing met welk kapsel Walty en Joni thuiskomen. 

De kinderen kijken wat Per Ola gaat doen. Gaat hij een vis vangen voor op de grill?

Nee, Per Ola haalt een paar mosselen naar boven. Behalve een melkveebedrijf hebben hij en Heidi ook een mosselkwekerij. Ook in zijn vrije tijd kan hij het niet laten, even met het werk bezig te zijn :-) Kunnen de mosselen ook op de grill, vragen de kinderen als Per Ola weer terug is.

Heidi leest een verhaaltje voor. De oma links heet Gunelie. Zij is de moeder van Per Ola en woont ook op de boerderij. De kinderen brengen haar altijd een bezoekje als ze op de kinderopvang zijn, en leren onder andere het Trønderse dialect van haar. Gunelie is de pedagogische kracht achter de kinderopvang, omdat zij de papieren ervoor heeft. Van links naar rechts zie je: Oskar, Walty, Joni, Robin, Rebekka, Olav en Helge André.

Ballonnen opblazen is erg moeilijk, vinden de kinderen. Daar heb je grote en sterke longen voor nodig. Gelukkig heeft Per Ola die zodat iedereen straks met een ballon naar huis kan.

Walty: "Wat ben ik toch een bofkont dat ik in Noorwegen woon, en nog een jaar naar de kinderopvang mag." :-)

----------------------

Een paar dagen later... Zal je net zien! Schrijf ik dat Walty zo'n bofkont is, dat ze nog een jaar naar de kinderopvang kan, en wat denk je? Gaat de kinderopvang dicht :-( Hieronder de mail van Wilma... 

Helaas kregen we gisteravond een mailtje van Per Ola en Heidi waarin staat dat zij per 1-1-2013 gaan stoppen met de barnehage (= kinderopvang) :-((((((((( Dit omdat hun pedagogisk medewerker, Gunelie, de moeder van Per Ola al gestopt is, en Heidi van de gemeente uitstel heeft gekregen en nu zelf fungeert als pedagogisk medewerker. Maar dit uitstel geldt tot 31-12-2012. En het kost teveel om weer iemand aan te stellen in deze functie met maar zo weinig kinderen op de barnehage... ze hebben er nu maar 3! 

Dusssss, Walty zal na de Kerst thuisblijven! Ik vind het te ver rijden naar Skaugdalen waar een andere barnehage is... dat is toch 45 km op een dag, en dat dan 2x per week. Het is wel balen want Walty geniet echt van de dagen bij Heidi. Ze vraagt iedere keer of ze die dag naar de barnehage gaat en als dat niet zo is op die dag, dan wil ze toch echt wel!