Mijn zus in een glossy

Hoewel onze ouders nooit geschreven hebben (niet op commerciële basis), zit het blijkbaar toch in de genen! Mijn zusje Mary begon voor 2 jaar terug haar eigen tekstbureau. Eén van de opdrachten was een aantal interviews voor een glossy met zakenvrouwen in de Achterhoek. De voorwaarde was wel dat Mary ook in de glossy ging. Klik hier voor het interview. En klik hier om door de glossy te bladeren.

Wie schrijft, die blijft!

Veearts weigert koe af te maken!

Pakkende titels en intro's verzinnen hoort bij het maken van een blog of reportage. Het verhaal staat of valt ermee! De afgelopen 4 jaar, sinds ik voor 'Boerderij' blog, heb ik veel geleerd. De allereerste 2 blogs waren nog zonder titel, tot er een blog verscheen met een in mijn ogen niet zo geslaagde titel. Vanaf die dag leverde ik het hele verhaal compleet in. 

Meestal blijft de hele tekst ongewijzigd. Soms wordt het drastisch anders. Zo leverde ik een blog in met de titel 'Lammerentijd'. De redactie veranderde het in: Schapenhouderij voor Dummies. Nu worden blogs over schapen toch altijd minder gelezen, dan die over koeien... maar met mijn titel was het helemaal niets geworden. Nog steeds vraag ik me af of het redactielid die de aanpassing maakte, met Dummies, eigenlijk Dommies bedoelde... omdat ik het schaap waar ik op moest passen, uit het oog verloor :-)

Ook met de laatste reportage over Maria, zat ik helemaal fout. Na de 2de dag stond de teller op nog geen 700 kijkers. Terwijl de vorige reportage (Pionieren) op weg is naar de 12.000! Daar tuimelde ik van mijn wolk met rozen, down to earth :-) 

Dus ging ik zeuren bij de redactie dat de foto zo slecht gekozen was. Een Maria in de weide die al beter is... waarom niet de snotfoto? Waarop de redactie mailde: niemand is geïnteresseerd in Herefords. En 'een tweede leven' is ook zo nietszeggend! De titel: veearts maakt koe niet af! zal veel beter pakken. Waarop ik terug mailde: verander het dan, alsjeblieft!

Dat is gebeurd en de reportage werd bovenaan de nieuwsbrief veeteelt gezet, die op vrijdagmorgen naar 1000den abonnees verstuurd wordt. De teller vliegt omhoog... hij is nu de 2.500 al voorbij! 

Voor de duidelijkheid: ik krijg niet betaald naar het aantal views! Waarom is het dan zo belangrijk? 1. Ik heb er gedurende een aantal weken veel aan gewerkt en perfectionistisch dat ik ben als 't op schrijven aankomt, hoort daar een hoog kijkcijfer bij! 2. Het verhaal over Maria is echt bijzonder... wereldwijd zal dat niet vaak voorkomen! Ik vind het geweldig dat ik dit verhaal, ook dankzij de foto's van Wilma, heb mogen vertellen. Wanneer het dan bijna niet gelezen wordt, heb ik zo'n gevoel, dat een kaarsje heel erg langzaam aan het doven is.

Het 2de leven van Hereford Maria

Maria is één van de 6 Hereford zoogkoeien op het bedrijf van Maarten en Wilma van Pinxteren, waar ik 4 maanden heb gewoond en gewerkt. Maria was ernstig ziek en daarover gaat deze reportage op 'Boerderij'.

 

Gelukkig werd Maria weer beter en is de euthanasie niet doorgegaan (zie reportage). Ik maakte een stel foto's van Wilma en Maria in de weide, en kijk, Sil de Abessijn en Lommel de Siamees, hadden ook zin in een fotosessie. 

"Zozo", zegt Maria tegen Sil, "durf jij maar zo dichter bij mij te komen? Toen je net op de boerderij was, durfde je nauwelijks bij de voordeur vandaan te lopen". 

Sil: "dicht bij een koe zijn, begint te wennen maar je adem vind ik maar niets... ik doe een stapje terug". 

Maria: "laten we teruggaan. Het lopen vermoeit me nogal, nadat ik zo ziek ben geweest. Lommeltje, ga je ook mee?"

Maria: "ho ho, niet zo snel meisje".

Maria: "Mmmm, ze hebben het weleens over een paard dat de stal ruikt, maar die Lommel heeft ook goed de sokken erin!"

Sil: "Een muisje gaat er altijd in" :-)