Provence verte (1)

Half december, het eerste weekend dat Ben & Marijke op Favori waren, reden we naar Saint Julien le Montagnier, een prachtig oud dorpje boven op een berg.

Vanaf de uitkijktoren kun je eindeloos ver kijken. Op de rand van de balustrade zijn borden bevestigd, waarop de namen van de dorpen en gebouwen zoals scholen en coöperaties staan.

De zon schijnt, maar de Mistral waait ook! Een mini-rok met maillot en geen petje, was niet echt een slimme keuze.

En dan zijn we een maand verder en staan we met een lekke band. Niet zo heel ver van Favori, maar wel te ver om te lopen! Gelukkig zijn Ben en Hans er... en ook handig dat de Doblo een reserveband blijkt te hebben.

Tijdens hun zomerverblijf op Favori, verwisselde Ben al enkele trekkerbanden. Henk noemde Ben algauw 'Ben Pneu'. Vandaag waren we maar wat blij met Ben Pneu. Even later konden we verder met onze sightseeing.

Eerst langs de waterval van Bras, Tombereau genoemd.

Wie wat bewaart, die heeft wat! Deze plek ligt op zo'n half uur lopen vanaf Favori, maar ik was er nog nooit geweest. Wel met de auto gepasseerd, want enkele wijngaarden van Favori liggen hier in de buurt.

Hans, Marijke, Marion en Ben.

En Veer moet ook op de foto!

We bekijken Cadette dat met 3 hectare Favori's grootste wijngaard is. Daar in de buurt staat deze mooie boom die Marion graag schilderen wil, dus hup, Veer uit de auto om een foto te maken. Zelf vindt ze de boom gemaakt om in te zitten... om er een boek te lezen of om zo maar wat voor je uit te kijken :-)

Op weg naar wijngaard La Reparade treffen we een patrijs met levensmoeheid! Midden op de weg en niet van plan om aan de kant te gaan... tot ik wel erg dichtbij kom!

"Oh ja" vertel ik terloops als we verder rijden, "midden in de bushbush bij Chateauvert, is er ook een sculpturenpark aangelegd".

Iedereen is stomverbaasd over al die bezienswaardigheden zo dicht bij Favori. Nadat we wijngaard La Reparade ook bekeken hebben, is het tijd om de tomtom aan te zetten met eindbestemming Cotignac. Onderweg brult Marijke het ineens uit: "ik zie een geweldig kasteel. Ben, stop de auto!" Ben rijdt rustig door, maar zoekt een plek om te keren. We zien alleen een paar grijsblauwe torens en besluiten het pad af te rijden. Er staat 'verboden toegang' en in gedachten zie ik al een leger woest grommende honden op de auto afstormen!

Na een paar minuten rijden zijn we sprakeloos! Het is dat de ingepakte palmen enigszins afbreuk doen... verder is het een plaatje!

Een kasteel uit een sprookje (op naar deel 2).

Provence verte (2)

Hier staan we op het prachtige plein van Cotignac, waar nu niemand te bekennen is. Zomers is het zoeken naar een vrije stoel op de vele terrassen.

Nog nooit heb ik in Frankrijk een dorp gezien waar geen platanen zijn!

We slenteren langs de etalages. Prijsvraag: rara, wat is dit? Prijs: diegene die dit raadt, heeft mijn eeuwigdurende bewondering :-) Terwijl ik dit object op allerlei manieren sta te fotograferen, zegt Ben die al verder is gelopen: "Kijk Veer, 2 leuke slapende poesjes in de vensterbank".

Jasses, wat een kitsch! Zo ontzettend kitsch dat het mooi is :-)

De gevelsteen erboven, is een schril contrast met de vensterbank. We denken dat het Napoleon is!

Bij een galerie staat deze olifant pontificaal op de stoep. Marion wil een foto voor haar man Douwe die olifanten verzamelt. Oké, Marion. Komt voor elkaar!

Met dat ik op mijn hurken ga zitten, komt de galeriehoudster opgewonden pratend en gesticulerend, de galerie uitgezeild. Ik begrijp geen snars van wat ze zegt, maak een kalmerend gebaar en wil snel doorlopen. "Nou nou", zegt Ben, het is een openbare stoep hoor!" Dan komt de vrouw weer naar buiten, met een visitekaartje in de hand. Ah, ze wil dat ik de foto's opstuur.

Dan maar even naar binnen om wat kunst op de foto te zetten... en de galeriehoudster die breed lachend in haar atelier staat :-)

Steenbok dat ik ben, val ik altijd op de warme aardkleuren.

Maar dit is ook wel grappig.

Hoofd in de nek en gevels kijken. Mooi, al die kleuren bruin.

Prachtig roze gevel van een theehuis.

Strakke toren.

Mooi pleintje met een fontein, een bloeiende gevel en Ben & Marijke.

Galerie die ontzettend lelijke foto's verkoopt. En de entree is nog gratis ook!

In een cadeauboetiek waar alles met 50 procent korting weggaat, laden de vrouwen de tassen vol met cadeaus, terwijl de mannen buiten lopen te drentelen :-) Dan gaan we naar huis en zetten aan de rand van Cotignac deze plataan nog even op de foto. "Sow, daar is knap aan gesnoeid!" zegt Ben de specialist, die in zijn vrije uren bij het Geldersch Landschap snoeit.

Het blijkt het pleintje van de plaatselijke wijncoöperatie te zijn, te zien aan de oude apparatuur onder de bomen.

**Het was een dag met een ster**

De groeten uit Bali

Ook een leuke titel is: Wanneer het bier je de neus uitkomt!
Of: Wat Henk al niet doet voor een glas wijn!

Nee, ik zit niet op Bali maar gewoon thuis tussen de druiven... bij wijze van natuurlijk, want er is geen druif te bekennen (ja wij, de snoeiers misschien :-) Henk en Hanneke maken een reis door Azië, en zijn nu op weg naar Thailand. Vanaf Bali mailde Hanneke de volgende humoristische anekdote.

Na 2,5 weken bier is Henk toe aan een goed glas wijn. In de restaurantjes hier in Lovina/Noord Bali is dat een utopie. Dus ging Henk in een winkel een fles Australische syrah/cabernet kopen. Hij koesterde de peperdure fles (prijs van een goede fles champagne) en verheugde zich erop deze bij het avondeten leeg te drinken. Hij moest hier wel wat voor doen! We nestelden ons in een restaurantje en bestelden een rijsttafel. Toen vroeg hij om een kurkentrekker en gaf de fles mee aan de serveerster. Zij bleef erg lang weg en Henk, ongerust, ging erachteraan. Net voordat ze de kurk met een mesje wilde gaan bewerken, griste hij de fles uit haar handen. Mopperend keerde hij terug naar de tafel. Wisselen van restaurant was onmogelijk, ze waren al druk bezig onze rijsttafel klaar te maken. Dan maar op de brommer gestapt en naar het hotel om de kurkentrekker uit de koffer te halen. De beloofde 5 minuten werden er 15... maar de fles was open! Nu nog een stel glazen.

De serveerster kwam bereidwillig aanzetten met 2 koude bierpullen. Neen, wijnglazen had ze niet. Kun je je Henks gezicht en reactie voorstellen! Hij zei: "dan haalt ze toch glazen bij het restaurant van de buurman, waar we gisteren zaten!" Maar ik zei: "nee joh, dat kun je niet maken! Ga er maar 2 kopen". Henk was net een paar minuten weg toen de eigenares van het restaurantje trots met 2 wijnglazen aan kwam zetten. Van Henk geen spoor meer te bekennen. Toen hij na weer 15 minuten met lege handen terugkwam -ik had inmiddels de salade al op- had je zijn gezicht moeten zien! Op tafel stonden 2 echte wijnglazen met het kostbare rode vocht gevuld. De wijn heeft prima gesmaakt, de rijsttafel ook en we hebben er smakelijk om gelachen.

Mooi verhaal, vindt het thuisfront. Maar we hadden wel graag een foto gezien van jullie samen op de brommer! Sterker nog: zonder foto hoeven jullie niet thuis te komen :-)